จุดจบ...เริ่มต้น

posted on 11 Feb 2009 22:55 by shazna

ช่วงนี้ได้ดูFinal Destination3บ่อยมาก

จนคิดได้ว่ายังไงก็หนีมันไม่ได้สินะ

ไม่ใช่ความตายนะ...แต่คือการจากลา 

ชีวิตมัธยมได้จบลงไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อวานนี้ วันปัจฉิมนิเทศ

วันที่มีแต่คำลา น้ำตา และความประทับใจ

เริ่มต้นด้วยการผูกข้อมือให้น้องๆ

แล้วก็แลกของกับน้องรุ่น52

ถ่ายรูปลงหนังสือรุ่น

พักกินข้าว 

นั่งเขียนเฟรนด์ชิปและเสื้อให้กัน

แล้วก็เข้าสู่พิธีช่วงบ่าย

ที่มีผู้อำนวยการ คณาจารย์และพี่ๆศิษย์เก่า

หลังจากจุดธูปและสวดบูชาพระรัตนตรัย

ผู้อำนวยการก็ขึ้นพูด

ตามด้วยการพูดของพี่ศิษย์เก่าที่พูดดีมากๆ

ด้วยการแนะนำการใช่ชีวิตในช่วงมหาลัยจนถึงการทำงาน

และก็มาถึงช่วงที่ทำเราพีคจนน้ำตาไหลออกมา

ช่วงความในใจของเพื่อนๆแต่ละห้อง

บางคนก็พูดด้วยรอยยิ้ม บางคนก็ตื่นเต้น

บางคนตื้นตันจนพูดไม่ออก บางคนกลั้นน้ำตาไม่ได้

บางคนไม่รู้จะพูดอะไร

คนที่เขียนร่างมาไม่ได้ใช่กันเลย พูดสดกันทุกคน

ตัวแทนแต่ละคนก็มีความประทับใจต่างๆกัน

แต่ทุกคนก็ทำให้เราคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา 6 ปี

ว่ามันช่างสั้น แม้มันจะเป็นเวลา1/3ของอายุเราตอนนี้ก็ตาม ฮ่าฮ่า

ตามด้วยการพูดความในใจของอาจารย์

ซึ่งอ.สัญญาเป็นตัวแทนออกมาพูด

และแล้วก็ถึงช่วงที่ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาคอย

ช่วงที่จะได้เข้าไปไหว้อาจารย์และผูกข้อมือให้แก่ศิษย์

กับอาจารย์ที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี

ทั้งอ.สมลักษณ์ อ.ชัยศักดิ์ อ.ชมภร อ.วารี อ.เฟื่องฟ้า อ.เทอด

อ.สัญญา อ.นวธิตา อ.ภัทรา อ.เสาวนีย์ อ.สรศักดิ์ อ.ขนิษฐา อ.กาญจนา

และอ.ศักดิ์สิทธิ์ที่มาแจมในตอนท้าย

งานนี้อ.ที่ป๊อปที่สุดคงหนีไม่พ้นอ.วารีที่แถวยาววววววววววววววววววอลังการ

จนกระทั่งถึงเวลาฉายวีดีโอภาพความทรงจำเลยไปถึงเวลาอาหารว่าง

ซึ่งเป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่รุ่น51ของเราจะอยู่ด้วยกัน

หลังจากวันนี้เพื่อนๆก็ต้องต่อสู้กับตัวเอง

อ่านหนังสือเพื่อสู้กับคนแปลกหน้า

ที่ต้องจากโรงเรียนเพื่อต่อมหาลัยที่ต้องการ

เป็นกำลังใจให้เพื่อนทุกคนที่จะสอบนะ

ไม่ว่าใครทั้งเพื่อนที่โรงเรียนหรือคนที่ผ่านมาเจอ

_____________________________________________________________________________

หลังจากนี่เวลาไปโรงเรียนก็จะมีคนถามว่า มาทำอะไร??

บางคนอาจฟังดูว่ามันเป็นประโยคธรรมดา

แต่ตอนนี้มันเป็นคำที่ทำเรารู้สึกสะอึกได้เลย

รู้สึกโหวงๆอยู่ตลอดเลย

เหมือนไม่มีที่ให้เกาะ

เพ้อจิงเลยเรา เข้มแข็งเข้าไว้

Comment

Comment:

Tweet

เออ เนอะ
"มาทำอะไร"
มันฟังดูเหมือนนั่นไม่ใช่ที่ของเราแล้วจริงๆ

เอาเหอะ เดี๋ยวก็ชิน 55 เพราะทุกวันนี้เรายังถามรุ่นพี่อยู่เลยว่า "มาทำอะไร"sad smile

#4 By [ Sai ];charot on 2009-02-13 12:47

นั่นสิ..พอเจอคำถามว่า "มาทำอะไร?" แล้วมันรู้สึกแปลกๆ
บ้างครั้งเหมือนกับาเราไม่เกี่ยวแล้ว..บ้างครั้งเหมือนผิดที่เราไป..(เราคิดมากเกินไป!!)

เป็นศิษย์เก่าเต็มตัวแล้ว...เฮ้ออ

สู้ๆ!! แล้วเราจะเจอกันใหม่..^^

#3 By huueol on 2009-02-12 23:43

"ทุมวันนั้นไซร้อยู่ในสายเลือด"
ในเมื่อเรารักทุมวันเป็นหนึ่งเดียวกับสายเลือด(ทุมวัน)
เราก็แยกจากสายเลือดเรา(ทุมวัน)ไม่ได้หรอก

cause v r da tumwanian

hail tumwan hail tumwan!!!

#2 By ohroji on 2009-02-12 21:08

สนใจทำไมกับคำถาม
ยังไงทุมวัน ก็เป็น "บ้าน"
ทำไมคนเราจะกลับมา "บ้าน" ของตัวเองไม่ได้

รักทุมวัน
Once Tumwan, Always Tumwan*

#1 By Need (125.24.240.244) on 2009-02-12 13:37